همین روزا می برنم تیمارستان
همین روزا
مست ِ مست می شم
و تمام کسایی که اسم تو رو بلدن
بر لاشه ی من خواهند خندید
و بر دستان ِ سرد ِ بی لیاقت
در تیمارستان
پرنده ی مُرده ای هست
که عاشق لاشه ی من می شود
: تخته شاسی رو می ذارم رو زانوهام
صفحه ی سفیدی که از خط و رنگ متتفر شده
و خاطره ی سیاه ِ نوازشی , در مستی ِ ذوب ِ چند قطره اشک
زانوهای فلج
زانوهای بی لیاقت
همین روزا می برنم تیمارستان
اونجا حتماً دود سیگار هست و ... حنجره ی مست
